Сулҳу ваҳдати миллӣ барои мардуми тоҷик танҳо мафҳумҳои назариявӣ ё калимаҳои зебои ороишӣ нестанд, балки арзишҳои бузург ва муқаддасе мебошанд, ки ба ҳаёти ҷомеа субот, ба кишвар осоиштагӣ ва ба насли ҷавон имкони бунёди ояндаи дурахшонро фароҳам меоранд. Таърихи навини Тоҷикистон собит месозад, ки маҳз тавассути хирад, сабру таҳаммул, ҳамдигарфаҳмӣ ва талошҳои созанда метавон аз душвориҳои сахти таърихӣ гузашт ва роҳи ободиву пешрафтро интихоб кард.

Сулҳ заминаи асосии рушди устувори ҷомеа ба шумор меравад. Дар муҳити орому осоишта инсон метавонад истеъдод ва дониши худро рушд диҳад, ҷавонон ба омӯзишу илм рӯ оваранд, фарҳанг ва маънавиёт ташаккул ёбанд ва барои пешрафти иқтисодиву иҷтимоии кишвар шароити мусоид фароҳам гардад. Вақте дар ҷомеа суботу амният ҳукмфармост, ҳар як шаҳрванд метавонад бо хотири ҷамъ барои ояндаи худ, оилаи худ ва Ватани азизаш нақшаҳои созанда дошта бошад.

Ваҳдати миллӣ бошад, омили муҳими таҳкими истиқлолият ва пояҳои давлатдорӣ мебошад. Ягонагии мардум имкон медиҳад, ки ҷомеа дар баробари мушкилот устувор истад ва бо иттиҳоду ҳамбастагӣ ба сӯи ҳадафҳои умумӣ ҳаракат намояд. Қувваи воқеии миллат дар ягонагӣ, эҳтироми ҳамдигар ва масъулияти шаҳрвандӣ таҷассум меёбад. Миллате, ки арзишҳои миллӣ ва манфиатҳои умумиро болотар аз ихтилофу манфиатҳои шахсӣ мегузорад, метавонад ояндаи худро боэътимод бунёд созад.

Ваҳдатро метавон ба дарахти ҳамешасабзе монанд кард, ки решаҳои он дар хиради аҷдодӣ ва фарҳанги пурғановати миллати тоҷик устувор гардидаанд. Меваи ин дарахт сулҳу оромӣ, суботи ҷомеа, фаровонӣ ва шукуфоии Ватан мебошад. Барои он ки ин дарахт ҳамеша сарсабзу пурмева бошад, ҳар як шаҳрванд бояд дар ҳифз ва таҳкими сулҳу ваҳдат саҳми худро гузорад.

Ҳифзи ваҳдати миллӣ танҳо бо суханони зебо ва шиорҳо амалӣ намешавад. Он аз ҳар яки мо масъулияти баланд, фарҳанги муошират, эҳтироми ҳамдигар, таҳаммулпазирӣ ва меҳнати софдилонаро талаб мекунад. Аз муҳити оила оғоз карда, то муносибатҳои ҷамъиятӣ, ҳар як рафтори нек метавонад ба таҳкими фазои ҳамдигарфаҳмӣ мусоидат намояд. Муҳаббат ба Ватан, эҳтироми арзишҳои миллӣ ва иҷрои софдилонаи вазифаи шаҳрвандӣ низ аз муҳимтарин заминаҳои пойдории ваҳдат мебошанд.

Дар ин раванд, нақши ҷавонон махсусан муҳим аст. Ҷавонони соҳибмаърифат, худогоҳ ва ватандӯст метавонанд бо дониш, меҳнат ва ташаббусҳои созандаи худ дар рушди минбаъдаи кишвар саҳми арзанда гузоранд. Аз ин рӯ, тарбияи насли наврас дар рӯҳияи сулҳдӯстӣ, таҳаммулпазирӣ, ватандӯстӣ ва эҳтироми арзишҳои миллӣ вазифаи муҳими ҷомеа мебошад.

Сулҳу ваҳдат, инчунин кафолати фардои дурахшони кишвар мебошанд. Дар фазои суботу оромӣ илму маориф рушд мекунад, иқтисод пеш меравад, муассисаҳои иҷтимоӣ обод мегарданд ва барои зиндагии шоистаи мардум имкониятҳои бештар фароҳам меоянд. Осоиштагӣ ба инсон неруи созанда мебахшад ва эътимоди ӯро ба фардо қавӣ мегардонад.

Мо бояд ҳамеша дарк намоем, ки ваҳдат ҳолати якдафъаина нест, балки арзиши бузурге мебошад, ки нигоҳдорӣ ва таҳкими доимиро тақозо мекунад. Ҳар як насл бояд онро ҳамчун мероси гаронбаҳо пазируфта, ба наслҳои оянда солим ва устувор расонад. Зеро танҳо дар сурати ягонагӣ ва ҳамдигарфаҳмӣ мо метавонем Ватани обод, озод ва пешрафта бунёд намоем.

Пас, сулҳу ваҳдатро бояд ҳамчун неъмати бебаҳо ва таҳкурсии ҳастии миллат ҳифз кард. Бигзор, муҳаббат ба Ватан, эҳтироми ҳамдигар ва ҳисси баланди масъулияти шаҳрвандӣ ҳамеша дар қалби ҳар як фарди ҷомеа ҷой дошта бошад. Зеро сулҳ роҳи созандагӣ, ваҳдат неруи миллат ва ягонагӣ кафолати фардои дурахшони Тоҷикистон аст.

Миралӣ ШОДМОНОВ,

мудири кафедраи математикаи олии ДДМИТ