ЭЪТИМОДИ МАРДУМ БА НИҲОДИ САРВАРӢ
Суботи сиёсӣ ва иҷтимоӣ яке аз омилҳои муҳимми рушди устувори ҳар як давлат ба шумор меравад. Дар ҷаҳони муосир, ки бо тағйироти босуръати сиёсӣ, иқтисодӣ ва геополитикӣ рӯ ба рӯ мебошад, ҳифзи сулҳу оромӣ ва таҳкими эътимоди мардум ба ниҳодҳои давлатӣ аҳаммияти махсус пайдо кардааст.
Ҷумҳурии Тоҷикистон дар давраи соҳибистиқлолӣ роҳи пуршебуфарози таърихиро тай намуд. Ҳодисаҳои солҳои аввали истиқлолият нишон доданд, ки сулҳу субот, ваҳдати миллӣ ва фаъолияти босамари сохторҳои давлатӣ барои пойдории давлат аҳаммияти ҳалкунанда доранд. Дар ин раванд Иҷлосияи XVI Шӯрои Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон, ки 16 ноябри соли 1992 дар шаҳри Хуҷанд ба кори худ оғоз намуд, дар таърихи давлатдории навини тоҷикон мавқеи муҳим дорад. Ин иҷлосия барои барқарорсозии сохти конститутсионӣ ва оғози марҳилаи нави идоракунии давлатӣ замина гузошт.
Аз нуқтаи назари равоншиносии иҷтимоӣ, эътимод яке аз омилҳои асосии ҳамбастагии ҷомеа мебошад. Вақте шаҳрвандон худро дар муҳити амну устувор эҳсос мекунанд ва ба фаъолияти ниҳодҳои давлатӣ бовар доранд, ҳисси масъулиятшиносӣ, ҳамдигарфаҳмӣ ва иштироки онҳо дар ҳаёти ҷамъиятӣ тақвият меёбад. Таҷрибаи таърихии Тоҷикистон низ нишон медиҳад, ки арзиши сулҳу оромӣ дар шуури мардум ҷойгоҳи махсус дорад.
Дар таҳкими суботи ҷомеа як қатор омилҳои иҷтимоию иқтисодӣ нақши муҳим мебозанд. Бунёди роҳу нақбҳо ва пулҳо, рушди соҳаи энергетика, беҳтар намудани шароити таълиму тарбия, дастгирии соҳаи тандурустӣ ва ҳифзи иҷтимоии аҳолӣ аз ҷумлаи самтҳое мебошанд, ки ба беҳтар шудани сатҳи зиндагии шаҳрвандон мусоидат мекунанд. Инчунин, рушди инфрасохтор робитаҳои байни минтақаҳои кишварро мустаҳкам намуда, эҳсоси ягонагӣ ва ҳамбастагии миллиро тақвият мебахшад.
Омили дигари муҳим дар таҳкими субот тарбияи насли ҷавон дар рӯҳияи худшиносии миллӣ, ватандӯстӣ ва масъулияти шаҳрвандӣ мебошад. Ҷавонон бояд аз таърихи давлатдории миллӣ огоҳ бошанд, арзиши истиқлолиятро дарк намоянд ва барои рушди Ватан саҳми арзандаи худро гузоранд. Дар ин раванд нақши муассисаҳои таълимӣ, омӯзгорон ва зиёиён хеле муҳим аст.
Ҳамзамон, дар шароити ҷаҳонишавӣ ва густариши таҳдидҳои иттилоотӣ, сиёсӣ ва иқтисодӣ таҳкими ваҳдати миллӣ, баланд бардоштани маърифати сиёсӣ ва рушди тафаккури интиқодии шаҳрвандон аҳаммияти бештар пайдо мекунад. Эътимоди устувори ҷомеа ба фаъолияти ниҳодҳои давлатӣ бояд бар пояи шаффофият, адолати иҷтимоӣ, риояи қонун ва ҳалли саривақтии мушкилоти мардум ташаккул ёбад.
Хулоса, субот танҳо набудани низоъ нест, балки натиҷаи ҳамкории давлат ва ҷомеа, эътимоди мутақобила, масъулияти шаҳрвандӣ ва эҳтиром ба арзишҳои миллӣ мебошад. Ҳифзи сулҳу оромӣ, таҳкими ваҳдат ва саҳмгузорӣ дар рушди Тоҷикистони соҳибистиқлол вазифаи ҳар як шаҳрванди кишвар аст. Зеро сулҳу субот ва ягонагии миллӣ асоси пойдории давлат ва ояндаи дурахшони миллат мебошанд.
Суҳроб МИРЗОЕВ,
устоди ДДМИТ
Тоҷ
Рус
Eng