Конститутсия яке аз муҳимтарин дастовардҳои таърихии ҳар як давлати соҳибистиқлол ба ҳисоб меравад. Он Қонуни асосии давлат буда, асосҳои сохтори сиёсӣ, иқтисодӣ, иҷтимоӣ ва ҳуқуқии ҷомеаро муайян менамояд. Конститутсия санади муҳими ҳуқуқиест, ки муносибатҳои байни давлат ва шаҳрвандонро ба танзим дароварда, ҳуқуқу озодиҳо ва уҳдадориҳои онҳоро муқаррар мекунад. Барои ҳар як миллат доштани Конститутсияи худ нишонаи соҳибистиқлолӣ, давлатдорӣ ва худшиносии миллӣ мебошад.

Ҷумҳурии Тоҷикистон низ пас аз ба даст овардани Истиқлоли давлатӣ барои бунёди давлати мустақил, демократӣ, ҳуқуқбунёд ва дунявӣ ба қабули Қонуни асосии нав эҳтиёҷ дошт. Дар натиҷаи талошу заҳматҳои мардуми кишвар 6 ноябри соли 1994 бо роҳи раъйпурсии умумихалқӣ Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон қабул гардид.

Ин рӯйдоди муҳими таърихӣ дар ҳаёти сиёсӣ ва ҳуқуқии мамлакат саҳифаи наверо боз намуда, барои таҳкими истиқлоли давлатӣ, таъмини ҳуқуқу озодиҳои инсон ва шаҳрванд, инчунин рушди ҷомеаи демократӣ заминаи устувор гузошт. Аз ин ҷиҳат, Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистонро бахтномаи миллат ва роҳнамои зиндагии осоиштаи мардум меноманд.

Пас аз пош хӯрдани Иттиҳоди Шуравӣ ва ба даст овардани Истиқлоли давлатӣ Ҷумҳурии Тоҷикистон ҳамчун давлати мустақил ба ташаккули низоми нави ҳуқуқӣ шуруъ намуд. Зарурати қабули Конститутсияи нав ба миён омад, зеро ҳар як давлати соҳибистиқлол бояд дорои Қонуни асосии худ бошад. Қабули Конститутсия барои муайян намудани самтҳои асосии рушди давлат ва ҷомеа, ташаккули низоми нави давлатдорӣ ва таҳкими пояҳои истиқлолияти миллӣ аҳамияти бузург дошт.

Ваҳдати миллӣ яке аз арзишҳои бузургтарин ва муқаддастарини ҷомеаи тоҷик ба шумор меравад. Конститутсия барои таҳкими ин арзиши миллӣ заминаи мустаҳками ҳуқуқӣ фароҳам овардааст. Он ҳамаи шаҳрвандонро новобаста аз миллат, забон, нажод, эътиқод ва мавқеи иҷтимоӣ баробарҳуқуқ эътироф менамояд. Ин баробарӣ барои таҳкими эҳтироми мутақобила, дӯстӣ, ҳамдигарфаҳмӣ ва ҳамзистии осоиштаи намояндагони тамоми қишрҳои ҷомеа мусоидат мекунад.

Нақши Конститутсия дар таҳкими ваҳдати миллӣ, пеш аз ҳама, дар самтҳои зерин зоҳир мегардад:

Истиқлоли давлатӣ ва тамомияти арзии кишварро ҳифз менамояд.

Ҳуқуқу озодиҳои инсон ва шаҳрвандро кафолат медиҳад.

Баробарҳуқуқии ҳамаи шаҳрвандонро таъмин мекунад.

Барои пойдории сулҳу субот ва ҳамдигарфаҳмии ҷомеа заминаи ҳуқуқӣ фароҳам меорад.

Эҳтироми мутақобила, таҳаммулпазирӣ ва масъулияти шаҳрвандиро тақвият мебахшад.

Барои таҳкими худшиносии миллӣ, ватандӯстӣ ва эҳтиром ба арзишҳои миллӣ мусоидат менамояд.

Маҳз эҳтиром ба Конститутсия ва риояи талаботи он барои пойдории сулҳу субот, таҳкими ваҳдати миллӣ ва рушди устувори давлат мусоидат мекунад. Ҳар як шаҳрванди кишвар бояд қонунро эҳтиром намояд, ҳуқуқу озодиҳои дигаронро риоя кунад ва дар ҳифзу таҳкими арзишҳои миллӣ саҳми арзандаи худро гузорад.

Конститутсия на танҳо Қонуни асосии давлат, балки рамзи соҳибихтиёрӣ, адолат, сулҳу оромӣ ва ваҳдати миллӣ мебошад. Эҳтиром ва риояи он вазифаи муқаддаси ҳар як шаҳрванди Тоҷикистон аст, зеро ваҳдати миллӣ кафили субот, пешрафт ва ояндаи дурахшони Тоҷикистони азиз мебошад.

Ваҳдати миллӣ неъмати бебаҳо ва яке аз арзишҳои олии маънавии миллати тоҷик аст. Мо бояд ин арзиши муқаддасро ҳифз намуда, барои таҳкими он пайваста талош варзем. Эҳтиром ба Конститутсия, риояи қонунҳо, дӯст доштани Ватан ва саҳм гузоштан дар ободии он вазифаи шаҳрвандии ҳар як фарди ҷомеа мебошад.

Бо итминон метавон гуфт, ки бо шарофати сулҳу субот, ваҳдати миллӣ ва эҳтирому риояи Конститутсия Ҷумҳурии Тоҷикистон минбаъд низ рушд намуда, ба давлати боз ҳам ободу пешрафта табдил хоҳад ёфт.

 

Фирдавс САЙФИДДИНОВ,

мутахассиси шуъбаи робитаҳои байналмилалии ДДМИТ