Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ - Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар яке аз паёмҳояшон табассуми ифтихоромез бар лаб оварда, озодиро муқаддастарин неъмати соҳибдавлатӣ номида буданд. Истиқлоли давлатӣ барои ҳар як миллати соҳибтамаддун марзи байни ҳастиву нестӣ, эҳёи дубораи фарҳанги ниёгон ва ояндаи дурахшони насли нав мебошад. Соли ҷорӣ кишвари маҳбуби мо 35-умин солномаи ин неъмати бебаҳоро бо сарбаландӣ, дастовардҳои бузурги созандагӣ ва руҳияи баланди ватандорӣ ҷашн мегирад. Ин давраи беш аз се даҳсола барои таърихи инсоният шояд танҳо як мижа таҳрир кардан бошад, аммо барои миллати тоҷик роҳи пур аз набардҳо, ифтихор, эҳёи шуури миллӣ ва бунёди пойдевори каснорас ба ҳисоб меравад. Дар масири ин роҳи пурпечутоб ва тақдирсоз, номи Сарвари муаззами мо ҳамчун меъмори ҳақиқии сулҳ ва соҳибдавлатии муосири тоҷикон бо ҳарфҳои зарин дар саҳифаҳои таърих нақш бастааст.

Дар аввали солҳои 90-уми асри гузашта, кишвари ҷавони мо ба гирдоби даҳшатбори ҷанги шаҳрвандӣ кашида шуд, сохторҳои давлатӣ фалаҷ ва хатари аз харитаи ҷаҳон нест шудани давлати тоҷикон ба як воқеияти талх мубаддал гашта буд. Дар чунин шароити сахту тақдирсоз, Иҷлосияи XVI Шурои Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон дар шаҳри Хуҷанди бостонӣ баргузор гардид, ки он нуқтаи гардиш ва наҷоти миллат шуд. Сарвари ҷавону ҷасур Эмомалӣ Раҳмон бо фарҳанги волои ватандорӣ ба майдони сиёсат омада, савганд ёд карданд, ки то охирин тоҷики фирорӣ ба Ватан барнагардад, ором нахоҳанд гирифт. Иҷрои ин қасами таърихӣ раванди мураккаби илмӣ ва дипломатиро талаб мекард. Маҳз сиёсати хирадмандона ва сабри аюбонаи Пешвои миллат буд, ки 27 июни соли 1997 Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ ба имзо расид ва ин ҳуҷҷат падидаи беназири таҷрибаи сулҳофарии тоҷиконро ба ҷаҳониён муаррифӣ намуд.

Пешвои миллат бо фаросати баланди давлатдорӣ ва таҳлили амиқи сиёсиву иқтисодӣ ҳадафҳои стратегиро пеш кашиданд, ки ҷомеаро аз буҳрони амиқ берун оварданд. Аз бунёди роҳҳои байналмилалӣ ва нақбҳои бузург, ки минтақаҳои кишварро ба ҳам пайвастанд, то сохтмони иншооти азими аср - НБО-и “Роғун”, ки онро метавон кохи нур ва иродаи шикастнопазири тоҷикон номид, ҳама самараи ин андешаи созандаанд. Аз нуқтаи назари илми иқтисод ва маориф, ин роҳ намунаи барҷастаи модели рушди устувори давлатҳои дар ҳоли гузариш мебошад, ки зери роҳбарии як сарвари доно аз сифр бунёд карда шуд ва таҳкими истиқлоли энергетикӣ, баромадан аз бунбасти коммуникатсионӣ ва саноатикунонии суръатнокро кафолат дод.

Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон хуб муайян намуданд, ки истиқлол бе решаҳои куҳан ва ифтихори миллӣ устувор намемонад. Маҳз бо ташаббуси Роҳбари давлат забони тоҷикӣ ҳамчун забони давлатӣ мақоми воқеии худро ёфт ва силсилаи асарҳои пурарзиш, аз ҷумла «Тоҷикон дар оинаи таърих» ҳувияти миллиро ба ҷомеа баргардонд. Дар канори ин, Тоҷикистон аз минбари Созмони Милали Муттаҳид ҳамчун кишвари пешсаф дар ҳалли мушкилоти глобалии об ва ҳифзи иқлим эътироф шуд, ки ин нишонаи дипломатияи фаъол ва сатҳи баланди эътибори ҷаҳонии мост. Таваҷҷуҳи махсус ба соҳаи маориф, амнияти ҳуқуқӣ, дастгирии занону ҷавонони соҳибмаърифат ва фароҳам овардани шароити муосир барои таҳсилу фаъолияти илмӣ пойдевори ин ҷомеаи муосирро боз ҳам мустаҳкамтар намуд.

35 соли истиқлол исбот кард, ки миллати тоҷик таҳти роҳбарии Пешвои хеш метавонад аз сахттарин имтиҳонҳои таърихӣ пирӯзмандона гузашта, соҳиби давлати пешрафта ва дорои намунаи беназири сулҳофарӣ гардад. Истиқлол барои мо он нафаси озоди Ватан, ашки шодии модарон ва хандаи беғаши фарзандони мост, ки ояндаи ин сарзаминро месозанд.

Имрӯз, Тоҷикистони азиз бо ғуруру ифтихор 35-умин баҳори озодиро пешвоз мегирад ва вазифаи муқаддаси ҳар як шаҳрванд ва хусусан, ҷавонони соҳибмаърифат аз он иборат аст, ки ин кохи сулҳу ваҳдатро чун гавҳараки чашм ҳифз намуда, барои шукуфоии бештари он саҳмгузор бошанд. Барои кишвари маҳбубамон ояндаи дурахшон ва барои Сарвари сулҳофарамон ваҳдату сарбаландии ҷовидонаро таманно дорем.

 

Гулшан РАҲИМОВА,

донишҷӯи курси 4-уми факултети МИБ