Илм аз замонҳои қадим то имрӯз ҳамчун қувваи асосии рушди ҷомеаи инсонӣ шинохта мешавад. Маҳз бо шарофати илм инсоният тавонист аз зиндагии сода ба сатҳи баланди тамаддун бирасад. Илм на танҳо ба фаҳмиши олами атроф мусоидат мекунад, балки роҳҳои ҳалли мушкилоти гуногуни зиндагиро низ пешниҳод менамояд.

Дар тӯли таърих олимон бо кашфиёт ва ихтирооти худ ҷаҳонро дигаргун сохтанд. Пешрафт дар соҳаҳои гуногун, аз ҷумла тиб, техника, кишоварзӣ ва саноат ба беҳтар шудани сатҳи зиндагии мардум таъсири бузург расонд. Масалан, ихтирои воситаҳои нақлиёт ва технологияҳои иттилоотӣ робитаи байни одамонро осон ва зуд гардонд.

Илм дар ташаккули ҷаҳонбинӣ ва тафаккури инсон нақши муҳим мебозад. Он ба инсон меомӯзонад, ки бо далел ва мантиқ фикр кунад, савол гузорад ва ҷавобҳои асоснок пайдо намояд. Ин гуна тарзи фикрронӣ барои рушди ҷомеаи пешрафта зарур аст.

Дар замони муосир илм бо технологияҳои нав, аз қабили зеҳни сунъӣ, биотехнология ва таҳқиқоти кайҳонӣ боз ҳам аҳамияти бештар пайдо кардааст. Ин дастовардҳо имкон медиҳанд, ки инсоният бо мушкилоти глобалӣ, мисли тағйирёбии иқлим ва норасоии захираҳо мубориза барад.

Хулоса, илм воқеан неруи пешбарандаи тамаддуни инсонӣ мебошад. Бе илм пешрафт ва рушди устувори ҷомеа ғайриимкон аст. Аз ин рӯ, дастгирӣ ва рушди илм бояд яке аз самтҳои асосии сиёсати ҳар як кишвар бошад.

 

Маҳлиё ХОЛНАЗАРОВА,

донишҷӯйи курси 4-уми факултети молия ва қарзи ДДМИТ