Давраи донишҷӯӣ яке аз марҳалаҳои муҳим, хотирмон ва сарнавиштсози ҳаёти инсон ба ҳисоб меравад. Маҳз дар ҳамин давра ҷавонон на танҳо донишҳои назариявӣ ва малакаҳои касбиро аз худ мекунанд, балки ҳамчун шахсият ташаккул ёфта, барои ворид шудан ба зиндагии мустақилона омода мешаванд. Дар ин раванд муҳити таълимӣ, муносибати омӯзгорон, ҳамнишинӣ бо ҳамсолон ва шароити зист низ аҳаммияти махсус доранд.

Яке аз чунин муҳитҳои муҳим дар ҳаёти донишҷӯён хобгоҳи донишгоҳӣ мебошад. Хобгоҳ танҳо макони зисту истироҳати донишҷӯён нест, балки мактаби бузурги таҷрибаи зиндагӣ, худшиносӣ, масъулиятшиносӣ, дӯстиву рафоқат ва эҳтироми ҳамдигар ба шумор меравад.

Дар ин замина, хобгоҳи №2-и Донишгоҳи давлатии молия ва иқтисоди Тоҷикистон ҳамчун яке аз маконҳои зисти донишҷӯён дар фароҳам овардани шароити муносиб ва ташаккули фазои солими донишҷӯӣ нақши муҳим дорад.

Яке аз масъалаҳои муҳим дар ҳаёти донишҷӯён фароҳам будани шароити мусоиди зист мебошад. Зеро муҳити муносибу бароҳат ба донишҷӯён имкон медиҳад, ки бо хотири ҷамъ ба таҳсил, донишандӯзӣ ва рушди шахсии худ машғул шаванд.

Бо қаноатмандӣ метавон иброз дошт, ки шароити зиндагӣ дар хобгоҳи №2-и Донишгоҳи давлатии молия ва иқтисоди Тоҷикистон дар сатҳи хуб қарор дошта, барои зисту истироҳат ва омодагии донишҷӯён ба дарсҳо имкониятҳои зарурӣ фароҳам оварда шудаанд.

Ҳамчун яке аз сокинони ин хобгоҳ, бо такя ба таҷрибаи шахсии худ метавонам таъкид намоям, ки аз шароити мавҷудаи зиндагӣ қаноатманд ҳастам. Дар ин ҷо ба масъалаҳои тозагӣ, тартибу низом, роҳат ва фароҳам овардани муҳити муносиб барои донишҷӯён таваҷҷуҳи зарурӣ зоҳир мегардад. Шароити зист дар сатҳи хуб ба роҳ монда шуда, дар ҳаёти рӯзмарраи донишҷӯён мушкилоти ҷиддӣ ба назар намерасанд.

Албатта, фароҳам овардани чунин шароит худ аз худ ба вуҷуд намеояд. Он натиҷаи муносибати масъулона, таваҷҷуҳ ва талоши шахсоне мебошад, ки барои беҳтар намудани сатҳи зиндагии донишҷӯён саҳм мегузоранд.

Зиндагӣ дар хобгоҳ барои ҳар як донишҷӯ таҷрибаи нав ва ҳамзамон мактаби мустақилият мебошад. Дар ин ҷо ҷавононе, ки аз шаҳру ноҳияҳои гуногуни мамлакат барои идомаи таҳсил ба пойтахт омадаанд, дар як муҳит зиндагӣ намуда, бо ҳамдигар муносибатҳои дӯстона барқарор мекунанд.

Хобгоҳи №2-и Донишгоҳи давлатии молия ва иқтисоди Тоҷикистон барои сокинони худ муҳити муошират, ҳамдигарфаҳмӣ ва ҳамкории донишҷӯён мебошад. Дар чунин фазо ҷавонон бо фарҳанг, урфу одат ва ҷаҳонбинии ҳамдигар шинос шуда, муносибатҳои неки инсонӣ ва дӯстии мустаҳкамро ба роҳ мемонанд.

Яке аз хусусиятҳои муҳими зиндагии хобгоҳӣ дар он ифода меёбад, ки донишҷӯён дар баробари таҳсил масъулияти нигоҳубини муҳити зисти худро низ ба зимма мегиранд. Риояи тозагӣ, эҳтироми ҳамҳуҷраҳо, сарфакорона истифода бурдани неруи барқ ва об, нигоҳ доштани тартибу низом ва муносибати боодобона аз ҷумлаи талаботест, ки ҳар як сокини хобгоҳ бояд ба онҳо таваҷҷуҳ намояд.

Ман Солиҳзода Муборакшоҳи Мираҳмад, донишҷӯи соли дуюми Донишгоҳи давлатии молия ва иқтисоди Тоҷикистон дар қатори дигар донишҷӯён дар хобгоҳи №2-и донишгоҳи мазкур зиндагӣ мекунам.

Зиндагӣ дар ин хобгоҳ барои ман таҷрибаи арзишманди зиндагӣ низ мебошад. Дар ин муҳит бо донишҷӯёни гуногун шинос шуда, аз таҷриба, андеша ва ҷаҳонбинии онҳо баҳра мегирам.

Ҳамарӯза эҳсос менамоям, ки зиндагӣ дар хобгоҳ инсонро ба мустақилият, ботаҳаммулӣ, эҳтироми дигарон ва масъулиятшиносӣ ҳидоят мекунад. Дар баробари ин, барои донишҷӯён имкон фароҳам аст, ки дар муҳити дӯстона ба мутолиаи китоб, омодагӣ ба дарсҳо, омӯзиши забонҳои хориҷӣ, азхудкунии технологияҳои муосир ва рушди қобилиятҳои шахсии худ машғул шаванд.

Барои ман зиндагӣ дар хобгоҳи мазкур пеш аз ҳама рамзи дӯстӣ, ҳамдигарфаҳмӣ ва таҷрибаи мустақилона мебошад. Ҳар як рӯзи зиндагӣ дар ин муҳит таҷрибаи наве меомӯзонад ва барои ташаккули шахсияти мустақил заминаи мусоид фароҳам меорад.

Дар баробари фароҳам овардани шароити хуби зиндагӣ, нақши шахсоне, ки барои нигоҳдорӣ ва беҳтар намудани ин муҳит масъул мебошанд, хеле муҳим аст.

Дар ин маврид мехоҳам миннатдории самимии худро ба масъулини хобгоҳи №2-и донишгоҳ баён намоям. Муносибати нек, масъулиятшиносӣ, таваҷҷуҳ ба вазъи зиндагии донишҷӯён ва талош барои нигоҳ доштани тартибу низом аз ҷумлаи хислатҳое мебошанд, ки сазовори қадрдонӣ ҳастанд.

Ҳамчун сокини хобгоҳи №2 мехоҳам барои фароҳам овардани чунин шароити хубу муносиб, муҳити тозаву озода ва фазои орому созгори зиндагӣ ба роҳбарият ва кормандони хобгоҳ изҳори сипосу миннатдории самимӣ намоям.

Ба андешаи ман, қадрдонӣ намудани заҳмати шахсоне, ки барои беҳбудии зиндагии донишҷӯён саҳм мегузоранд, на танҳо нишонаи эҳтиром, балки арҷгузорӣ ба меҳнати софдилонаи онҳо мебошад.

Ҷанбаи дигари муҳими зиндагӣ дар хобгоҳ ташаккули мустақилият ва масъулиятшиносӣ мебошад. Донишҷӯён бояд вақти худро дуруст ба нақша гиранд, ба таҳсил таваҷҷуҳи ҷиддӣ зоҳир намоянд, тартибу низомро риоя кунанд ва дар ҳалли масъалаҳои рӯзмарра мустақил бошанд.

Ин таҷриба барои ҳаёти минбаъдаи онҳо заминаи мусоид фароҳам меорад. Зеро шахсе, ки аз давраи донишҷӯӣ ба масъулиятшиносӣ ва мустақилият одат мекунад, дар оянда низ метавонад вазифаҳои ба зиммааш гузошташударо бо ҳисси баланди масъулият иҷро намояд.

Хобгоҳ инчунин макони мубодилаи афкор, таҷриба ва дониш мебошад. Баъзан як суҳбати одӣ бо ҳамҳуҷра, маслиҳати донишҷӯи соҳибтаҷриба ё мутолиаи китоби хуб метавонад барои интихоби роҳи дурусти зиндагӣ ва муайян намудани ҳадафҳои оянда таъсири мусбат расонад.

Дар маҷмуъ, хобгоҳи №2-и Донишгоҳи давлатии молия ва иқтисоди Тоҷикистонро метавон яке аз муҳитҳои муҳими ташаккули таҷрибаи зиндагӣ ва муносибатҳои иҷтимоии донишҷӯён арзёбӣ намуд.

Бо назардошти шароити хуби фароҳамгардида, муҳити муносиб ва муносибати масъулонаи кормандон метавон гуфт, ки чунин хобгоҳҳо дар дастгирии ҷавонон ва фароҳам овардани имкониятҳои мусоид барои таҳсили онҳо нақши назаррас доранд.

Бовар дорам, ки ҳар як донишҷӯ аз давраи зиндагии хобгоҳӣ хотираҳои нек, дӯстони самимӣ ва таҷрибаи арзишманди зиндагиро бо худ хоҳад бурд.

Мо донишҷӯён бояд қадри шароити фароҳамгардидаро донем, ба меҳнати масъулони хобгоҳ эҳтиром гузорем, тозагӣ ва тартибу низомро риоя намоем ва барои боз ҳам беҳтар гардидани муҳити зиндагӣ саҳми худро гузорем.

 

Солиҳзода Муборакшоҳи Мираҳмад,

донишҷӯи соли 2-юми ДДМИТ