Ваҳдати миллӣ яке аз арзишҳои асосӣ ва ҳалкунандаи ҳар як давлат ба ҳисоб меравад. Он на танҳо ягонагии сиёсӣ ё иҷтимоиро ифода мекунад, балки рамзи ҳамдигарфаҳмӣ, эҳтиром, ҳамбастагӣ ва масъулияти муштараки шаҳрвандон нисбат ба Ватан мебошад. Ҷомеае, ки дар он ваҳдат устувор аст, ҳамеша роҳи рушд, оромӣ ва пешрафтро интихоб мекунад.

Таҷрибаи таърихии Ҷумҳурии Тоҷикистон нишон медиҳад, ки ваҳдат барои суботи давлат нақши тақдирсоз дорад. Солҳои аввали истиқлолият кишвар бо душвориҳои ҷиддӣ рӯ ба рӯ гардид, ки яке аз онҳо низоъҳои дохилӣ буд. Ин вазъ ба тамоми соҳаҳои ҳаёти ҷомеа, аз ҷумла иқтисод, маориф ва фарҳанг таъсири манфӣ расонд. Бо вуҷуди ин, иродаи қавии мардум ва талошҳои пайгирона барои расидан ба сулҳ имкон доданд, ки вазъ тадриҷан ба эътидол оварда шавад. Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ дар ин раванд марҳилаи сарнавиштсоз гардид ва пояи зиндагии осоиштаро устувор сохт.

Пас аз барқарор гардидани сулҳ, Тоҷикистон ба марҳилаи нави рушди худ ворид шуд. Дар фазои оромӣ имкониятҳои васеъ барои бунёди инфрасохтор, рушди иқтисодӣ, беҳтар шудани сатҳи зиндагии аҳолӣ ва густариши соҳаҳои маорифу фарҳанг фароҳам гардид. Ин раванд бори дигар собит намуд, ки бе ваҳдат пешрафти воқеии ҷомеа имконнопазир аст.

Ваҳдати миллӣ бо ҳифзи арзишҳои фарҳангӣ ва эҳтироми гуногунрангии ҷомеа робитаи зич дорад. Забон, таърих ва анъанаҳои миллӣ унсурҳое мебошанд, ки ҳисси худшиносӣ ва ифтихори миллиро тақвият мебахшанд. Ҳамзамон, эҳтироми фарҳангҳои гуногун дар дохили ҷомеа фазои ҳамдигарфаҳмӣ ва сулҳро мустаҳкам месозад.

Нақши ҷавонон дар таҳкими ваҳдати миллӣ хеле муҳим аст. Онҳо неруи созандаи ҷомеа буда, ояндаи давлат ба фаъолияти онҳо вобаста мебошад. Тарбияи ҷавонон дар рӯҳияи ватандӯстӣ, ахлоқи ҳамида, донишандӯзӣ ва эҳтироми арзишҳои миллӣ яке аз омилҳои асосии устувории ваҳдат ба шумор меравад. Ҷавонони огоҳ ва масъулиятшинос метавонанд дар пешрафти давлат саҳми назаррас гузоранд.

Бояд таъкид кард, ки ҳифзи ваҳдати миллӣ танҳо вазифаи давлат нест, балки масъулияти ҳар як шаҳрванд мебошад. Ҳар як фард бояд дар доираи имкониятҳои худ барои нигоҳ доштани сулҳ, таҳкими дӯстӣ ва рушди ҷомеа саҳм гузорад. Танҳо дар сурати ҳамбастагии умумӣ метавон ба дастовардҳои бузург ноил гардид.

Имрӯз ваҳдати миллӣ ҳамчун яке аз бузургтарин дастовардҳои мардуми Тоҷикистон эътироф мешавад. Он кафили амният, пешрафт ва зиндагии осоиштаи шаҳрвандон мебошад. Ҳар қадаре ки ин арзиш ҳифз ва таҳким ёбад, ҳамон қадар ояндаи давлат устувор ва дурахшон хоҳад буд.

Хулоса, ваҳдати миллӣ сарчашмаи асосии сулҳу субот ва рушди устувори ҷомеа мебошад. Нигоҳдорӣ ва таҳкими он вазифаи муқаддаси ҳар як шаҳрванд аст. Танҳо дар фазои ягонагӣ, эҳтиром ва ҳамдигарфаҳмӣ метавон ҷомеаи пешрафта ва давлати обод бунёд намуд.

Маҳтоб ҲАМИДОВА,

муаллими калони кафедраи менеҷменти факултети менеҷмент ва ҳуқуқи иқтисодии ДДМИТ