Дар ҷаҳони муосир яке аз масъалаҳои доғи сиёсиву иҷтимоӣ, ки амнияти кишварҳо ва осоиштагии мардумро таҳдид мекунад, ин терроризм мебошад. Терроризм на танҳо як давлат ё минтақа, балки тамоми ҷомеаи ҷаҳониро фаро гирифта, боиси нооромӣ, талафоти ҷонӣ ва зарари иқтисодӣ мегардад. Аз ин рӯ, мубориза бо терроризм вазифаи ҳар як давлат ва ҳар як шаҳрванд ба ҳисоб меравад.

Терроризм ин истифодаи зӯроварӣ ё таҳдиди он барои расидан ба ҳадафҳои сиёсӣ, идеологӣ ё динӣ мебошад. Одатан, гурӯҳҳои террористӣ тавассути тарсонидани аҳолӣ, ноором сохтани вазъият ва заиф кардани сохторҳои давлатӣ амал мекунанд. Онҳо бо истифода аз васоити гуногун, аз ҷумла таркишҳо, ҳамлаҳои мусаллаҳона ва таблиғоти ифротгароёна кӯшиш мекунанд, ки таъсири худро васеъ намоянд.

Пайдоиши терроризм сабабҳои гуногун дорад. Яке аз омилҳои асосӣ ин таъсири идеологияҳои ифротгароёна аст. Баъзе гурӯҳҳо бо истифода аз дин ё ақидаҳои сиёсӣ мардумро фиреб дода, онҳоро ба амалҳои террористӣ ҷалб мекунанд. Инчунин, сатҳи пасти маърифат ва набудани тафаккури танқидӣ низ метавонад боиси осебпазирии ҷавонон гардад.

Илова бар ин, нооромии сиёсӣ, ҷангҳо ва низоъҳои дохилӣ низ заминаи мусоид барои пайдоиши терроризм мебошанд. Дар чунин шароит гурӯҳҳои террористӣ осонтар фаъолият мекунанд ва ҷонибдорони нав пайдо менамоянд.

Терроризм паёмадҳои бисёр вазнин дорад. Пеш аз ҳама, он ҷони одамонро мегирад, ки ин талафоти ҷуброннопазир аст. Ғайр аз ин, иқтисодиёт зарар мебинад: инфрасохтор вайрон мешавад, сармоягузорӣ кам мегардад ва сатҳи зиндагии мардум паст мешавад.

Аз ҷиҳати равонӣ низ таъсири терроризм бузург аст. Тарс, изтироб ва ноумедӣ дар ҷомеа паҳн мегардад. Ин ҳолат метавонад ба муносибатҳои иҷтимоӣ таъсири манфӣ расонад ва эътимоди мардумро ба оянда коҳиш диҳад.

Мубориза бо терроризм бояд ҳаматарафа ва пайваста бошад. Пеш аз ҳама, давлатҳо бояд ҳамкории байналмилалиро тақвият диҳанд. Зеро терроризм марз намешиносад ва танҳо бо кӯшиши як давлат решакан намегардад.

Нақши мақомоти ҳифзи ҳуқуқ дар пешгирӣ ва ошкор намудани амалҳои террористӣ хеле муҳим аст. Онҳо бояд бо истифода аз технологияҳои муосир ва таҳлили иттилоот фаъолияти гурӯҳҳои ифротиро сари вақт муайян намоянд. Аммо мубориза танҳо бо усулҳои қудратӣ маҳдуд намешавад. Баланд бардоштани сатҳи маърифати ҳуқуқӣ ва сиёсӣ, тарбияи ватандӯстӣ ва таҳкими арзишҳои миллӣ низ аҳамияти калон дорад. Махсусан, ҷавонон бояд аз хатари терроризм огоҳ бошанд ва тавонанд, ки таблиғоти ифротиро рад намоянд.

Ҳар як шаҳрванди ҷомеа дар мубориза бо терроризм нақши худро дорад. Бетарафӣ нисбат ба ин масъала метавонад оқибатҳои ногувор дошта бошад. Агар ҳар як инсон масъулиятро эҳсос намояд ва барои таъмини амният саҳм гузорад, имкони пешгирии чунин хатарҳо зиёд мегардад.

Оила, мактаб ва ҷомеа бояд дар тарбияи насли солим ва маърифатнок саҳм гузоранд. Ҷавонон бояд бо арзишҳои инсондӯстӣ, таҳаммулпазирӣ ва эҳтиром ба дигарон ба воя расанд.

Терроризм яке аз мушкилоти ҷиддии замони муосир мебошад, ки мубориза бо он ҳамкории ҳамаҷонибаро талаб мекунад. Танҳо бо роҳи муттаҳид сохтани саъю кӯшишҳо, баланд бардоштани маърифат ва таъмини адолати иҷтимоӣ метавон ин хатарро пешгирӣ намуд.

Ояндаи осоишта ва амнияти ҷомеа аз ҳар яки мо вобаста аст. Бинобар ин, бояд ҳамеша ҳушёр бошем, донишҳои худро афзун намоем ва барои ҳифзи сулҳу субот саҳм гузорем.

 

Суннатуло НУРИДДИНОВ,

мудири кафедраи иқтисоди корхонаҳо ва соҳибкорӣ